Un tipo de sanguijuela sobrevive a 196 grados bajo cero durante 24 horas

  Sanguijuela 'Ozobranchus jantseanus'. / PLOS ONE
Unha sanguijuela que sobrevive durante meses a temperaturas de -90ºC, e 24 horas mergullada en nitrógeno líquido, a -196ºC. Ese é o descubrimento que un grupo de científicos xaponeses publicou a finais de xaneiro pasado na revista PLoS ONE. É máis, os investigadores conxelaron e descongelaron a distintos especímenes repetidamente, un ciclo que de media aguantaron ata catro veces, pero que algunhas sanguijuelas resistiron ata 12 ocasións. Os tecidos vivos habitualmente non poden resistir os cambios rápidos de temperatura a baixo cero, xa que a auga das súas células conxélase.

O animal chámase Ozobranchus jantseanus e aliméntase do sangue de tortugas. Os científicos explican no informe que non saben grazas a que proceso pode resistir a temperaturas tan extremas, moi inusual entre os seres vivos. O máis estraño é que a contorna natural no que viven non require que teñan unha tolerancia tan alta á congelación (criotolerancia), polo que non creen que a súa capacidade sexa froito da súa adaptación ao medio. Ademais, sosteñen que esta sanguijuela é o animal con maior tolerancia á congelación (criotolerancia) que se coñece.

"O máis probable é que teñan unha cutícula a base de fibras de colágeno moi resistente", aventura Darío Díaz Cosín, catedrático de Ciencias Biolóxicas na Universidade Complutense e experto en anélidos (o filo ao que pertencen as sanguijuelas), aínda que se declara asombrado polo descubrimento.

O experimento foi realizado por investigadores da Universidade de Tokio de Ciencias Mariñas e Tecnoloxía, a Universidade de Kioto, e o Instituto Nacional de Ciencias Agrobiológicas de Tsukuba (Xapón). Completouse por fases. Primeiro, encerraron aos animais no congelador de -90ºC, e aos tres meses seguían vivos. Deixáronos nove, e tamén sobreviviron todos. Os especímenes comezaron a morrer a partir dos 15 meses, pero 36 meses logo de iniciar o experimento aínda quedaba unha sanguijuela viva no congelador. Posteriormente realizaron a proba do nitrógeno líquido.

Más peces en la penumbra del océano

Os pequenos peixes que habitan no océano a media profundidade, entre 200 e mil metros baixo a superficie do auga, e son os vertebrados máis numerosos da biosfera. Pero sábese aínda pouco do seu biología e ata da súa abundancia, escriben os investigadores da expedición española Malaspina que deron han coñecer agora unha nova estimación da súa biomasa. Cos datos recolleitos durante a expedición de circunnavegación realizada a bordo dos buques oceanográficos Hespérides e Sarmiento de Gamboa (entre decembro de 2010 e xullo de 2011), os científicos chegaron á conclusión de que as estimacións anteriores (baseadas, sobre todo, en captúralas da pesca de arrastre) da biomasa destes peixes, duns mil millóns de toneladas, quédanse moi por baixo da realidade, xa que podería roldar os 10.000 millóns.


Xabier Irigoien, investigador da Universidade Rei Abdullah de arabia Saudita, e os seus colegas, presentan hoxe na revista Nature Communications o seu traballo e resultados, obtidos mediante análises dos datos obtidos con ecosonda durante a expedición con modelos informáticos e mostran ?que a biomasa de peces mesopelágicos no océano aberto é aproximadamente unha orde de magnitude máis alta do estimado previamente?. Os registros tomáronse entre 40 grados de latitud Norte e 40 grados Sur, desde os 200 aos mil metros de profundidade e de día. Estes peixes soben de noite ás capas altas do océano para alimentarse e de día volven ás profundidades para evitar ás súas depredadores.
Pez mesopelágico. / CSIC/Malaspina

Malaspina ofreceunos unha oportunidade única para evaluar o stock de peces mesopelágicos no océano?, sinala Carlos Duarte, xefe da expedición. ?Ata agora dispoñiamos só dos datos aportados pola pesca de arrastre. Recientemente descubriuse que estes peixes son capaces de detectar as redes e fuxir, o que converte á pesca de arrastre nunha ferramenta sesgada á hora de contabilizar a súa biomasa?, engade o investigador nun comunicado do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC).

Estes resultados, sinalan os investigadores no seu artigo, indican que deben ser revisados os ciclos geoquímicos e de ecosistemas oceánicos. ?Que a biomasa dos mesopelágicos e, xa que logo, tamén a biomasa de peixes, sexa polo menos 10 veces superior ao que se pensaba ten importantes implicaciones na comprensión dos fluxos de carbono no océano e o funcionamento do que ata agora considerabamos desertos oceánicos?, sinala Irigoien. O desprazamento día/noite destes peixes a diferentes profundidades ?acelerar o transporte de materia orgánica cara ao interior do océano, o motor da bomba biolóxica que retira dióxido de carbono da atmosfera, porque no canto de afundirse lentamente desde a superficie, transpórtase con rapidez ata os 500 e 700 metros de profundidade e é liberada en forma de feces?, sinala o CSIC.

O que temos de neandertal

 

Foron os europeos durante decenas de miles de anos, ata que se extinguiron, fai uns 30.000 anos. Pero aqueles neandertales, á vez tan humanos e diferentes da nosa especie, non se foron sen deixar rastro, e o rastro levámolo agora nos nosos xenes. Polo menos os europeos e os asiáticos temos un poquito de neandertal. As técnicas xenéticas que permiten agora, e cada vez máis, buscar na intimidade das células desvelan que houbo cruces entre as dúas especies humanas e ata arroxan luz sobre onde quedaron no noso genoma os xenes daqueles primitivos europeos axudándonos a adaptarnos á contorna non africana. Dous equipos de investigación que desvelan esta semana os seus resultados recalcan que os europeos e os asiáticos actuais temos en torno a un 1,3% de xenes de neandertal, fronte ao 0,08 dos africanos, e eses xenes teñen que ver cos ollos e coa pel, pero tamén con dolencias como a cirrosis biliar, o lupus ou a enfermidade de Crohn.

?Os estudos xenéticos demostraron que os neandertales cruzáronse cos primitivos humanos modernos e que os non africanos de hoxe en día son o produto desa mestura?, escriben uns especialistas estadounidenses, liderados por Sriram Sankararaman (investigador da Facultade de Medicina de Harvard, EE UU), que compararon genomas de 1.004 individuos actuais coa información de genoma neandertal. É o envorco que deu a xenética nos últimos anos á perspectiva paleontológica, porque só cos restos fósiles, cos ósos, nada permitía deducir que houbese ese cruzamento entre especies. Cando falaron os xenes (en 2010 publicouse o primeiro genoma neandertal), a realidade resulta ser outra.

Os neandertales ou os seus devanceiros estaban en Europa fai uns 500.000 anos e desapareceron fai uns 30.000, tras un tempo en que se solaparon no territorio cos nosos antepasados directos. Múltiples factores deberon intervir nesa extinción, incluídos os efectos do cambio climático nos recursos dispoñibles, a competición polos mesmos coa nosa especie recentemente chegada (fai uns 45.000 anos) ao territorio, o seu probable fragmentación demográfica, etcétera. O ADN neandertal na especie humana actual, non podería tratarse dunha herdanza común? Poderían ser xenes dun devanceiro de ambas especies, pero o feito de que agora haxa un 1,38% de ADN neandertal en poboacións de Asia oriental e un 1,15% en europeas, fronte á práctica ausencia (0,08) nas africanas apunta directamente ao cruzamento e non á herdanza, porque os neandertales, aínda que lejanamente orixinarios de África, como todos os homínidos, eran puramente eurasiáticos, mentres que a nosa especie actual chegou do continente ancestral moito despois.

As novas técnicas que permiten recuperar ADN antigo de fósiles, xunto ás de reconstrución do mesmo e os potentes ordenadores necesarios para a súa análise están xerando detalles sobre os vericuetos da evolución. Sankararaman e os seus colegas (incluída a gran autoridade mundial en ADN antigo Svante Päävo) explican en Nature que a presenza de xenes neandertales que atoparon nos genomas humanos actuais non están distribuídos uniformemente, senón que se concentran nalgunhas rexións de genoma e están prácticamente ausentes noutras. Son rexións ?enriquecidas? as relacionadas con xenes asociados coa queratina (que se atopa no pelo e na pel), o que ?suxire que os alelos [variantes de xenes] neandertales puideron axudar aos humanos modernos a adaptarse á contorna non africana?, escriben. Hai que recordar que os neandertales eran especialmente aptos para vivir no rexións frías.

Outro grupo estadounidense que realizou un estudo deste tipo e que o publica en Science, tamén igualmente o rastro neandertal no ADN relacionado coa pigmentación da pel. Benjamin Vernot e Joshua M. Akey (ambos da Universidade de Washington en Seattle) estiman que ?en torno ao 1,3% do genoma dos humanos actuais non africanos foi herdado dos neandertales?. Eles traballaron con secuencias genómicas de 379 europeos e 286 asiáticos.

Tamén temos rexións do genoma especialmente pobres en herdanza neandertal. Sankararaman especifican que se trata de zonas con xenes que se expresan específicamente nos testículos e no cromosoma X. Consideran que se trata dunha ?eliminación activa? durante a evolución: ?O ADN de neandertal reduciría a fertilidad masculina ao ser transferido ao fondo xenético dos humanos modernos e esa incompatibilidad foi eliminada?, explica Nature.

Así que as dúas especies cruzáronse e produciron algunhas cativas fértiles, de maneira que porcións do ADN neandertal pasaron á seguinte xeración, pero cun custo, sinala Akey en Science, porque a mestura de ambas especies ?estaba no limite de compatibilidad biolóxica?, apunta o genetista David Reich. De calquera forma, ?non fai falta que haxa moitas cativas híbridas para introducir os xenes neandertales nas poboacións humanas primitivas?, sinalan os científicos de Seattle.

O que está claro é que os xenes neandertales teñen un papel na nosa biología.

Creados los primeros monos transgénicos ‘a medida’

 

 
Os animais transgénicos son o modelo ideal para estudar enfermidades debidas a mutaciones do ADN. Pero as técnicas existentes tiñan un problema: baseábanse en producir moitos cambios no genoma e logo seleccionar os exemplares adecuados. Este método pode servir en ratones, que se reproducen moito (por iso hai moita variedade en cada camada e pódese elixir) e maduran pronto, o que permite unha investigación exhaustiva. Pero en simios, con camadas moi pequenas e longos tempos de crianza, iso non era posible. Algo que pode empezar a cambiar despois do traballo que publicou en Cell o equipo do chinés Jiahao Sha, da Universidade de Nanjing.

O traballo baséase na aplicación da chamada tecnoloxía CRISPR/Cas9, que basicamente consiste en utilizar unhas bacterias para que fagan de tijeras xenéticas que sirvan para introducir os xenes que se queren investigar, coa peculiaridade de que se pode dirixir exactamente onde vai producirse a mutación. Con iso evítase xerar animais inviables (que aínda que nos roedores non é algo moi grave desde o punto de vista da investigación, en monos con gestaciones longas é un obstáculo) e, ademais, conséguense exemplares que se parecen o máis posible ao que sucede na natureza.


O único requisito é que o proceso de modificación debe facerse xusto logo da fecundación, cando o futuro macaco é só un embrión dunha célula. Deste xeito asegúrase que todo o organismo leva a mutación. Xa naceron dous animais logo de aplicarlle esta técnica.

O traballo permitirá contar con modelos animais en simios de enfermidades ata agora difíciles de investigar, como as dexenerativas. Ademais permitirá contar con exemplares o máis parecido aos humanos posible, co que se espera que se reduzan os fracasos que se producen actualmente, cando en moitas investigacións hai que pasar de resultados en roedores a humanos, onde a maioría dos traballos fracasan.

Pero esta aparente vantaxe xa contou coas críticas de grupos ecologistas, que creen que con ela se volverá a necesitar máis simios para investigar. E o rexeitamento ao uso dos animais en ensaios aumenta a medida que estes son máis próximos xenética e evolutivamente aos humanos.

Descubierta una nueva especie de delfín de río en Brasil

--É o primeiro descubrimento dentro desta familia en máis de 100 anos
--Estes mamíferos están entre os máis ameazadas do mundo



Seis científicos de distintos países, a maioría afincados en Brasil, descubriron unha nova especie de delfín de río que vive no Araguaia (Brasil), que non é un afluente do Amazonas senón do Tocantins. A investigación xenética mostra que se diferenciou doutros delfines de río ?é dicir, do seu devanceiro común? fai máis de dous millóns de anos

O animal foi bautizado como Inia araguaiaensis e con el son cinco as especies coñecidas de delfines de río. Os investigadores calculan que quedan uns 1.000 exemplares vivos e suxiren que o animal sexa considerado "vulnerable" pola Unión Internacional pola Conservación da Natureza (IUCN nas súas siglas en inglés), xa que están ameazados polo desenvolvemento e a construción de presas hidroeléctricas.

Estes delfines son suficientemente diferentes, genéticamente falando, dos seus curmáns o delfín do río Amazonas e o delfín de río boliviano como para consideralos unha especie distinta. Aínda que en aspecto parécense, a nova especie ten un cráneo algo maior e menos dentes. O artigo foi publicado na revista Plos One, baixo unha licenza de Creative Commons que permite a súa libre distribución.

O delfín do río Yangtsé era o último en ser descuberto ata agora (en 1918), e extinguiuse en 2007. Tres das especies que permanecen vivas están ameazadas, segundo a IUCN.

Verduras especiales ofrecen mucha nutrición

"Microvegetales" é un término de mercadotecnia que se usa para describir as verduras que germinan das sementes de verduras e herbas e son cosechadas cando aínda son plántulas. As plantas nesta etapa teñen dúas cotiledones (follas de semente) completamente estendidas. Considéranse estas verduras como un xénero especial moi útil para guarnecer as ensaladas, as sopas e os bocadillos.

Un científico do Servizo de Investigación Agrícola (ARS) e os seus colaboradores analizaron os nutrientes en 25 diferentes variedades de microvegetales. Os resultados poderían ser útiles en calcular os niveis de vitaminas e nutrientes nos microvegetales, segundo os científicos.

O estudo foi dirixido por fisiólogo de plantas Gene Lester co ARS en Beltsville, Maryland. ARS é a axencia principal de investigacións científicas do Departamento de Agricultura de EE.UU. (USDA polas súas siglas en inglés).

O grupo determinou as concentracións das vitaminas e os carotenoides nos microvegetales. Os investigadores mediron os niveis do ácido ascórbico (vitamina C), os tocoferoles (vitamina E), a filoquinona (vitamina K) e o beta-caroteno, o cal é un precursor de vitamina A, xuntos con outros carotenoides nos cotiledones que son imprescindibles para a saúde humana.
 Investigadores do ARS e os seus colegas probaron os niveis de nutrientes en 25 variedades de microvegetales e descubriron que os microvegetales contiveron niveis de vitaminas ata cinco veces máis altos comparados coa súa homólogos maduros.


O grupo demostrou que os diferentes microvegetales contiveron unha gama ampla de vitaminas e carotenoides. O contido total de vitamina C variou de 20 a 147 miligramos (mg) por 100 gramos de peso fresco dos cotiledones, dependendo da especie de planta. As cantidades dos carotenoides?beta-caroteno, zeaxantina, luteina e violaxantina?variaron de 0,6 mg a 12,2 mg por 100 gramos de peso fresco. Para comparación, unha mazá típicamente ten un peso de 100 a 150 gramos. Polo xeral, os microvegetales contiveron niveis considerablemente máis altos de vitaminas e carotenoides?ata cinco veces máis altos?comparados coas súas homólogos maduros.

Entre os 25 microvegetales probados, o col vermello, o cilantro, o amaranto granate, e o rábano verde daikon tiveron as concentracións máis altas de vitamina C, carotenoides, vitamina K e vitamina E, respectivamente. As condicións de cultivar, cosechar e manexar os microvegetales poden ter un efecto considerable no contido nutricional. Outros estudos están en curso para evaluar o efecto das prácticas agrícolas na retención de nutrientes polos microvegetales.

 

Investigan un antiveneno para tratar picaduras de alacrán

 

Nos últimos anos, cada vez repórtanse máis casos de picaduras de alacranes. As provincias arxentinas con taxas máis elevadas de notificación de accidentes son Catamarca, Tucumán, Jujuy, Santiago do Estero e Córdoba.

En Córdoba, o problema non é exclusivo da Capital, senón que se estendeu a outras cidades como Cruz do Eixe, San Francisco, Balnearia, Jesús María e Río Cuarto, entre outras. En resposta a este problema, o Centro de Zoología Aplicada da UNC prové ao sistema nacional case a totalidade da materia prima que necesita o país para producir o antiveneno e tratar aos pacientes picados por alacranes.

Os investigadores do Centro teñen un acordo cos hospitais da provincia de Córdoba para recibir os alacranes que levan os pacientes e extraerlles o veneno que se utilizará para o desenvolvemento do antídoto.

Este procedemento ten dúas variantes. A primeira é que si o alacrán está morto, conxélallo. Tómase o segmento final da cola e sométello a un proceso de deshidratación (liofilizado). O povillo resultante envíase para a produción do antiveneno. Doutra banda, si o escorpión está vivo, consérvallo e periódicamente realízaselle unha extracción de veneno. Para iso, colócallo nun soporte especial e aplícaselle unha ínfima descarga eléctrica que contrae a glándula que segrega o veneno. Así se obtén unha pinga da ponzoña.

O material resultante, en ambos casos, é enviado ao Instituto Dr. Carlos Malbrán, en Bos Aires, onde llo emprega como materia prima para elaborar o antídoto.

Nos últimos anos, habemos provisto entre 600 e 700 escorpiones. Iso prácticamente soluciona toda a provisión de antiveneno que necesita o país?, comentou Gustavo Reati, investigador do Centro de Zoología Aplicada.

Das máis de 20 especies que viven na provincia de Córdoba, só unha invadiu a cidade capital: o Tityus Trivittatus.

O dato máis curioso é que poden reproducirse partogenéticamente, isto significa que a mesma femia pode producir células sexuais que non necesitan ser fecundadas. En condicións extremas, esta femia pode reproducirse sen a necesidade do macho.

A crenza de que sempre andan da pares é incorrecta. Son animais solitarios, pero si nunha vivenda atópase un exemplar é probable que haxa outros máis.

O veneno sérvelle como defensa e para obter o seu alimento (capta á súa presa cravándolle o aguijón que leva na punta da cola).

Na cidade, dado que se atopan mayormente nos desagües, non ten predadores naturais, como paxaros ou lagartijas.

Os alacranes están presentes en calquera tipo de vivenda: en barrios humildes, en countrys e en edificios en altura.

Tamén incide a idade do barrio. As casas vellas son máis proclives a ter maiores incidentes de escorpionismo polos sistemas de desagües rotos ou os pozos negros. Outra situación que favorece a aparición de alacranes son as grandes refacciones nas casas e os grandes movementos de terra adoitan ocasionar que aparezan en domicilios veciños. Este é un factor de dispersión.

De todos os xeitos, o escorpionismo non é exclusivo de Córdoba Capital, senón que se estendeu a moitas outras localidades como Cruz do Eixe, San Francisco, Balnearia, Jesús María e Río Cuarto, entre outras. As provincias con taxas máis elevadas de notificación de accidentes son Catamarca, Tucumán, Jujuy, Santiago do Estero e Córdoba.